Visie

Wanneer kinderen en jongeren in een problematische opvoedingssituatie aangemeld worden voor een plaatsing in een begeleidingstehuis, is het doorgaans zo dat er iets hapert in het samenleven, in de sociale band.  De maatschappelijke vraag aan een begeleidingstehuis wordt derhalve voor die kinderen en jongeren weer een opstap naar de sociale band mogelijk te maken.  Sociale band heeft te maken met de 'wijze waarop' iemand zich kan handhaven in een omgeving met anderen.

De verhouding van een subject tot zijn Ander is steeds singulier, dwz dat een subject, bij wijze van sociale band, steeds zijn eigen uitzondering produceert. Een van de meest wezenlijke vragen van de orthopedagogiek is deze naar de methode, niet te verwarren met deze naar de methodiek.  Een orthopedagogiek die de uniciteit van het mens-zijn respecteert, neemt de kinderen en jongeren waarmee ze handelt één per één.  Eén per één, als tegengesteld aan een protocol voor iedereen gelijk.
Daarom schrijven we ons in in de traditie van de Beweging voor Vernieuwing van Opvoeding en Onderwijs.  Het meest vruchtbaar voor ons hierin blijkt de historische ontmoeting tussen de Freinetbeweging en de institutionele psychotherapie, die sindsdien de naam Institutionele Pedagogiek draagt. 

Handelen, relaties en onbewuste maken de driepikkel uit waarop elke institutionele pedagogiek steunt.  Elk actief participeren van een kind aan het milieu waarin het opgroeit en leert, houdt noodzakelijk deze drie componenten in.   Het samen geïmpliceerd zijn in het dagelijks leven van kind en volwassene is het enige mogelijke vertrekpunt van elk handelen.  Daarbij hebben we oog voor die plaatsen waar een kind zich spontaan ophoudt, voor de objecten die het vanzelf investeert, of net voor het gebrek daaraan.  Van daar uit gaan we samen doen.  Dat samen doen mag zich niet opsluiten tussen twee, maar laat zich regelen binnen het geheel van de leefgroep, van de voorziening.  Alleen zo kunnen afbakeningen worden geïnstalleerd, om te beginnen in de ruimte en in de tijd. 
Door over die materie van het dagelijks leven samen te spreken, en zoveel mogelijk samen te beslissen, krijgt het kind (weer) greep op zijn omgeving, dwz op zijn plaats binnen die omgeving.  Doorheen een veld van mediaties krijgt de sociale band telkens opnieuw vorm.   

We weigeren een deficietbenadering.  Elk subject zoekt steeds naar iets werkzaams ten aanzien van die problematische sociale band.  De psychoanalyse geeft richting het onderkennen van de singuliere logica, en derhalve in het maken van een onderscheid tussen subjectieve oplossingen die te ondersteunen zijn en andere die dat niet zijn.